| | |
| |
Καλώς ήρθατε στο blog μας. Στα δεξιά της σελίδας θα βρείτε τα περιεχόμενα blog για να κατεβάσετε και να δείτε gay,lesbian,trans ταινίες,σειρές,e-books,live streaming για να παρακολουθήσετε εκπομπές,καθώς και άρθρα από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο,έχετε την δυνατότητα να κάνετε νέες γνωριμίες μέσα από το chat που παρέχουμε καθώς και να αφήσετε την προσωπική σας αγγελία στο msg.Καλή σας περιήγηση!
Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011
Το πρωί διαιτητής, το βράδυ... Λαλέσκα!
Gay προορισμός η Ελλάδα!
| | |
|
Έρευνα: Γιατί χωρίζουν πιο εύκολα οι gay;
| | |
|
Οι ειδικοί Οι μελέτες που αφορούν στα gender studies είναι αρκετές και πλούσιες όσον αφορά στα ετερόφυλα ζευγάρια, ενώ είναι μηδαμινές σε ό,τι αφορά στους ομοφυλόφιλους. Ποια χαρακτηριστικά διαφοροποιούν τη σχέση των μεν από τους δε; Τι διαθέτουν οι ετερόφυλοι και διατηρούν ενάντια, σε κάθε στατιστική, τη σχέση τους και παρά τις αντιξοότητες, ενώ οι λεσβίες ή οι ομοφυλόφιλοι δεν διστάζουν να τη διαλύσουν παρά τη σύνδεση και τη συμβίωση στην οποία έχουν εμπλακεί; Ποιος άραγε παραμένει πιο υγιής; Τι είναι αυτό που δένει τα ζευγάρια στο χρόνο και πώς θα κατορθώσουν, όσοι το επιθυμούν, να μείνουν σε μόνιμη σχέση βρίσκοντας τη θαλπωρή που αναζητούν όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής προτίμησης; Η έρευνα στα gay studies είναι φτωχή. Μόλις το 2003 δημοσιεύτηκε η πρώτη έρευνα που παρατήρησε την αλληλεπίδραση στις σχέσεις των ομοφυλόφιλων ζευγαριών μέσω συνεντεύξεων δείγματος ανθρώπων από τους οποίους καταγράφηκαν οι εκφράσεις, οι συναισθηματικές διακυμάνσεις, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν, ο τόνος της φωνής καθώς και η καρδιακή λειτουργία απέναντι σε εκφράσεις ή και περιστατικά που διηγούνταν ο/η σύντροφός τους. Η έρευνα αυτή ανήκει στον Τζον Γκότμαν, φημισμένο θεραπευτή ζευγαριών ο οποίος τότε ανήκε στο δυναμικό του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Αυτός μαζί με τον καθηγητή Ψυχολογίας Ρόμπερτ Λέβενσον του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια ερεύνησαν 40 ζευγάρια ομοφυλόφιλων ανδρών και 40 ομοφυλόφιλων γυναικών. Το αποτέλεσμα έδειξε ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι πιο ευγενικοί και διαχειρίζονται καλύτερα τους τσακωμούς μέσα στο ζευγάρι σε σχέση με τους ετερόφυλους. Είναι λιγότερο επικριτικοί, πιο μεγαλόψυχοι, δεν εγκαταλείπουν το χιούμορ ακόμα και στις πιο οργισμένες σκηνές και δεν φοβούνται ή υποτάσσονται στην πυγμή του/της συντρόφου τους. Συγκριτικά, η έρευνα κατέδειξε ότι σε σχέση με τους ομοφυλόφιλους άνδρες, οι λεσβίες είναι αυτές που διατηρούν ακόμα περισσότερο το χιούμορ τους στους τσακωμούς και πολλοί το αποδίδουν στην «επιρροή της Έλεν Ντε Τζενέρις». «Ορκίσου να μην χωρίσουμε» Παρόλη την ευγένεια στις κρίσεις, τα στατιστικά στοιχεία είναι αμείλικτα. Το 2004 η έρευνα του καθηγητή Ψυχολογίας Λόρενς Κουρντέκ του Πανεπιστημίου του Οχάιο κατέδειξε ότι σε μια 12χρονη περίοδο πάνω από το 21% των ομοφυλόφιλων ζευγαριών χωρίζουν ενώ κάτω από 14% είναι το ποσοστό για τους ετερόφυλους. «Είναι πιο εύκολος για μας ο χωρισμός;», αναρωτιέται ένας gay που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. Το σίγουρο είναι ότι τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια έχουν αδυναμία στην επανόρθωση της σχέσης. Οι κρίσεις που αντιμετωπίζουν τους οδηγούν πιο γρήγορα στη ρήξη, ενώ δεν διαθέτουν τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της επιμονής, της υπομονής ακόμα και της πίστης ότι όλα θα γίνουν καλύτερα. Επιπλέον, επειδή οι περισσότεροι δεν έχουν παιδιά, δεν έχουν εμφανείς συνδετικούς ιστούς για τους οποίους αξίζει να βάλουν στην άκρη το εγώ τους, την ελάττωση της ερωτικής επιθυμίας ή το βάλτωμα και τη ρουτίνα που κάθε ανθρώπινη σχέση γνωρίζει. Επιπλέον, ως παιδιά οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι έχουν βιώσει την απόρριψη, την αμφισβήτηση, την εγκατάλειψη, ακόμα και την ανασφάλεια, συναισθήματα που πυροδοτούνται στις κρίσεις και στους τσακωμούς. Να μην ξεχνάμε βέβαια ότι πολλά ετερόφυλα ζευγάρια διστάζουν να χωρίσουν και μόνο εξαιτίας της νομικής διάστασης του πράγματος, που απαιτεί να πάνε σε δικηγόρο και να χωρίσουν περιουσίες. Είναι βέβαιο ότι τα επόμενα χρόνια και οι έρευνες θα πληθύνουν αλλά και τα ετερόφυλα ζευγάρια θα χωρίζουν πιο εύκολα διότι ο τρόπος ανατροφής των ανθρώπων διαθέτει ναρκισσιστικές όψεις και στοιχεία εγκατάλειψης. Είναι χαρακτηριστικό, πάντως, ότι πάνω 4.000 κλαμπ σχολείων στην Αμερική έχουν δημιουργηθεί για παιδιά που είναι gay. Αυτό συμβαίνει για να οδηγήσουν τα παιδιά στην κοινωνικοποίηση και την αποδοχή της ταυτότητάς τους. Εντούτοις, οι ψυχολόγοι αυτών των σχολείων σχολιάζουν ότι τα παιδιά αυτά σε βιωματικές αναφορές κατά βάθος πιστεύουν ότι η επιθυμία προς το ίδιο φύλο είναι κάτι αηδιαστικό για τα άλλα παιδιά, κάτι που τα οδηγεί να πιστεύουν ότι είναι και τα ίδια αηδιαστικά. Προφανώς, χρειάζεται ακόμα πολύ δουλειά, κοινωνική και επιστημονική, στο να γίνει αποδεκτή ευρύτερα η ομοφυλοφιλία, παρόλο που όλοι στον προφορικό τους λόγο αισθάνονται εξοικειωμένοι με τη διαφορετικότητα. Γράφει η Μαριανέλα Σπυροπουλου Πηγή: www.iefimerida.gr |
Η κρυφή ζωή των γκέι καθολικών ιερέων στο Βατικανό
| | |
Στην ομοφυλοφιλία μελών της Καθολικής Εκκλησίας εστιάζει το νέο βιβλίο του Καρμέλο Αμπάτε με τίτλο «Σεξ και Βατικανό, το μυστικό ταξίδι στο βασίλειο των αγνών», ένα έργο το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα στην Ιταλία και ήδη έχει προκαλέσει αντιδράσεις. Το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Καρμέλο Αμπάτε περιγράφει, με βάση ανώνυμες μαρτυρίες, ομοφυλοφιλικές σχέσεις ανάμεσα σε ιερείς ή με λαϊκούς που είναι συχνές. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι έχει διεισδύσει στους χώρους των γκέι με μια κρυφή κάμερα, αναφέρεται σε ρομαντικές σχέσεις ιερέων με γυναίκες, την ύπαρξη τέκνων από αυτές τις σχέσεις ενώ κάνει λόγο ακόμα και για παράνομες αμβλώσεις. «Ιερείς όλων των εθνικοτήτων», δηλώνει ο ιταλός εκδότης Πιέμε (Piemme), «μοιράζονται τη ζωή τους στις αίθουσες της Via della Conciliazione (τη λεωφόρο που οδηγεί στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου), καθώς και στη νυχτερινή ζωή των κλαμπ της Ρώμης». Ο Καρμέλο Αμπάτε προτίθεται να καταγγείλει την κουλτούρα της μυστικότητας και της άρνησης της πραγματικότητας από την Εκκλησία, έναντι των σεξουαλικών επιθυμιών των ιερέων, παραθέτει όμως μόνο ανώνυμες μαρτυρίες. Στο περιοδικό Panorama, ο ίδιος δημοσιογράφος είχε ήδη προσελκύσει την προσοχή τον περασμένο Ιούλιο με το ίδιο θέμα. Είχε πουλήσει την ιστορία του με τον ομολογουμένως προκλητικό τίτλο «Οι τρελές νύχτες των ομοφυλόφιλων ιερέων». Η επισκοπή της Ρώμης δήλωσε ότι είναι «αποφασισμένη να διώξει με αυστηρότητα κάθε συμπεριφορά ανάξια της ιερατικής ζωής». Ερωτηθέν για το βιβλίο, το Βατικανό αρνήθηκε να σχολιάσει. Στην διάσκεψη των ιταλών επισκόπων, ένας εκπρόσωπος αρνήθηκε πάντως να «του κάνει διαφήμιση». «Δεν μπορούμε να αντιδρούμε για όλα τα βιβλία που μιλούν άσχημα για την Εκκλησία», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο. Την ύπαρξη ομοφυλόφιλων ιερέων δεν αρνείται το Βατικανό, ο Πάπας Βενέδικτος XVI τάχθηκε μάλιστα υπέρ μιας καλύτερης επιλογής πριν από την είσοδο στα εκπαιδευτήρια, ώστε οι νέοι άνδρες που καλούνται να ζήσουν σε ένα αρσενικό κόσμο να μην κρύβουν την σεξουαλικότητα τους. Ερωτηθείς από το Γαλλικό Πρακτορείο, ο ειδικός για το Βατικανό Μάρκο Τοσάτι υπογράμμισε τις «γενικεύσεις» των ισχυρισμών αυτού του τύπου, οι οποίοι παραλείπουν επίσης να αναφέρουν ότι οι ιερείς «μπορούν επίσης να έχουν ομοφυλοφιλικές τάσεις, και να είναι αγνοί και ευσεβείς». |
Πλήρωσε με τη ζωή του τις σεξουαλικές του προτιμήσεις
| | |
| Ήδη στα χέρια των αστυνομικών βρίσκονται δύο αλλοδαποί: ένας 27χρονος Βούλγαρός, που φέρεται να είναι ο δράστης της στυγερής δολοφονίας, και ένας 32χρόνος Ιρανός, ο οποίος την ώρα της δολοφονίας βρισκόταν σε άλλο δωμάτιο του διαμερίσματος και κατηγορείται για υπόθαλψη εγκληματία. Kαι οι δύο είχαν ομοφυλοφιλικές σχέσεις με το θύμα. Μάλιστα, όπως διαπιστώθηκε, ο Ιρανός είχε στην κατοχή του και άλλα έγραφα, στα οποία φερόταν ως Σύριος. Το άγριο έγκλημα αποκαλύφθηκε δέκα περίπου ημέρες μετά τη διάπραξή του, τον περασμένο Νοέμβριο, όταν βρέθηκε σε κατάσταση αποσύνθεσης το πτώμα του άτυχου ιδιωτικού υπάλληλου. Πρωτοφανής αγριότητα Από την πρώτη στιγμή ο ιατροδικαστής Ματθαίος Τσούγκας, ο οποίος διενήργησε τη νεκροψία, έκανε λόγο για εγκληματική ενέργεια. Στη νεκροτομή που ακολούθησε ο ιατροδικαστής διαπίστωσε την πρωτοφανή αγριότητα, με την οποία είχε κοπεί το νήμα της ζωής του θύματος, που έφερε πέντε τραύματα από μαχαίρι στο στήθος. Σύμφωνα με τον κύριο Τσούγκα, ήταν δύσκολο να βρεθούν τα τραύματα, καθώς εκατομμύρια σκουλήκια κάλυπταν το σώμα του θανόντα. Ακόμα αποκαλύφθηκε ότι ο δράστης της άγριας δολοφονίας κάρφωσε στη θωρακική χώρα, στο ύψος της καρδιάς του θύματος, δυο μαχαίρια με πλαστική λαβή και συνέδεσε τις λάμες τους με τα καλώδια μιας μπαλαντέζας, την οποία έβαλε στην πρίζα! Η διαπίστωση αυτή εξακριβώθηκε όταν βρέθηκαν από τους αστυνομικούς πεταμένα τα μαχαίρια στα σκουπίδια, τα οποία ήταν βέβαια γεμάτα αίματα, και εντοπίσθηκαν στο πτώμα σημάδια εγκαυμάτων στη θωρακική περιοχή. Το έργο των αστυνομικών ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς ο δράστης και ο συνεργός του είχαν φροντίσει να αφήσουν ενδείξεις διάρρηξης, ώστε οι αστυνομικοί να πιστέψουν πως το κίνητρο της δολοφονίας ήταν η ληστεία. Από το φιλικό περιβάλλον του θύματος οι αστυνομικοί πληροφορήθηκαν για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του και τις συναναστροφές του με αλλοδαπούς κι επίσης ότι στο σπίτι του φιλοξενούσε ερωτικούς του συντρόφους. Έτσι οι έρευνες στράφηκαν σε αλλοδαπούς που διατηρούσαν επί πληρωμή σχέσεις με ομοφυλόφιλους. Τελικά από τα δακτυλικά αποτυπώματά οι αστυνομικοί εντόπισαν αρχικά τον 32χρονο Ιρανό, ο οποίος είχε κλέψει και διάφορα αντικείμενα από το σπίτι του θύματος. Στη συνέχεια οδηγήθηκαν στη σύλληψη του 27χρονου που διέπραξε τη δολοφονία. Ο 27χρονος Βούλγαρος, μετά τη σύλληψή του, ομολόγησε το έγκλημα και ισχυρίσθηκε ότι σκότωσε τον 46χρονο ύστερα από καβγά κατά τη διάρκεια της ερωτικής τους συνεύρεσης. Μάλιστα ο δράστης αμέσως μετά τη στυγερή δολοφονία έφυγε στην πατρίδα του και επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από λίγους μήνες πιστεύοντας ότι δεν θα εντοπιστεί από τους αστυνομικούς. Οι δύο συλληφθέντες θα οδηγηθούν στον εισαγγελέα. Πηγή: http://www.makthes.gr |
Λουγκάνις: ο (gay) θρύλος του diving
| | |
|
Πέντε φορές ολυμπιονίκης στις καταδύσεις, ομοφυλόφιλος και τεράστιο gay icon των ’80s, φορέας του AIDS, με δική του δημόσια ομολογία. Μέχρι σήμερα αυτοί που ξέρουν λένε πως υπάρχουν «δύο είδη αθλητών στο diving: αυτοί που κάνουν δύσκολες καταδύσεις και o Γκρεγκ Λουγκάνις». Στην πραγματικότητα, μόνο μες στην πισίνα αισθανόταν ασφαλής. «Είχα μια δύσκολη σχέση με τον πατέρα μου, που έγινε ακόμα δυσκολότερη καθώς μεγάλωνα. Έπινε πολύ, συχνά γινόταν βίαιος. Σε κάποια φάση οι γονείς μου χώρισαν – μάλιστα οι διαδικασίες του διαζυγίου βρίσκονταν σε εξέλιξη στη διάρκεια της πρώτης Ολυμπιάδας που πήρα μέρος. Φυσικά, ήρθαν να με δουν. Είχαν τόση οργή, που σκεφτόμουν πως το στάδιο δεν θα ’ταν αρκετά μεγάλο για να τους χωρέσει και τους δυο». Το 1976 στο Μόντρεαλ, σε ηλικία 16 χρόνων, πήρε το πρώτο του ολυμπιακό μετάλιο – ένα αργυρό, στην πλατφόρμα. Αλλά έξω απ’ το νερό έπινε, κάπνιζε μαριχουάνα κι ένιωθε σαν να επρόκειτο να πεθάνει από λύπη. Αρκετές φορές το προσπάθησε. «Την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας την έκανα στα 13 μου, στις αρχές της εφηβείας. Την τελευταία, στα 18, τον πρώτο χρόνο του κολεγίου. Ήταν δύσκολα, θλιβερά χρόνια για μένα. Μετά κι από κείνη την τελευταία φορά σκέφτηκα: ‘‘Είμαι ακόμα εδώ. Ίσως πρέπει να σκεφτώ το γιατί, αντί να προσπαθώ τόσο σκληρά να πεθάνω’’. Δεν το ξαναεπιχείρησα». Η επόμενη τετραετία του θα ήταν θριαμβευτική: σπουδές στο θέατρο με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, χρυσοί τίτλοι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του ’78. Και πάλι δεν χαιρόταν. Αγωνιούσε, ζούσε στη σκιά μιας διαρκούς απειλής, τρέμοντας μη γίνει γνωστό το «μεγάλο» μυστικό του: Ήταν ομοφυλόφιλος. «Είχα επίγνωση του ότι ήμουν διαφορετικός από τότε που ήμουν παιδί. Δεν καταλάβαινα ακριβώς πώς και γιατί, δεν είχα, βέβαια, επίγνωση της σεξουαλικότητάς μου. Όμως μέσα μου το ήξερα. Στους γονείς μου άργησα να το ομολογήσω. Θυμάμαι πως στο τέλος του πρώτου χρόνου στη σχολή είχαμε ανεβάσει μια παράσταση. Όταν τελείωσε, ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι, θέλαμε να πάμε με τους φίλους μου να το γιορτάσουμε σε ένα gay dance club. Είπα πως δεν θα πήγαινα, είχε έρθει η μητέρα μου να με δει. ‘‘Φέρ’ την κι αυτή μαζί’’ μου είπαν. Έτσι κι έκανα. Βγήκαμε και περάσαμε υπέροχα, το διασκεδάσαμε. Την άλλη μέρα ήθελε να ξαναπάμε σε κείνο το ‘‘κεφάτο μαγαζί’’, όπου όλοι γελούσαν και χόρευαν. Αλλά δεν με ρώτησε τίποτα, δεν το συζητήσαμε. Κάνα δυο χρόνια αργότερα, μια εποχή που μόλις είχα χωρίσει και μάζευα τα πράγματά μου για να μετακομίσω, ήρθε να με βοηθήσει με τις κούτες. ‘‘Ξέρεις, μητέρα’’ της εξομολογήθηκα ‘‘εγώ και ο Kevin δεν ήμασταν μόνο συγκάτοικοι. Ήμασταν εραστές». Κούνησε απλώς το κεφάλι της και μου είπε: ‘‘Το ξέρω, γιε μου. Τι θα φάμε απόψε;’’. Κι έτσι το ζήτημα λύθηκε. Είναι περίεργο – νομίζεις πως αν μιλήσεις ανοιχτά στους γονείς σου για τις επιλογές σου θα γίνει σεισμός και ο κόσμος θα τελειώσει, δεν θα σε δεχτούν ποτέ κ.λπ. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως η μητέρα μου να το ήξερε και πριν από μένα. Με τον πατέρα μου δεν ήταν έτσι. Ακόμα κι όταν αρρώστησε, με καρκίνο, προσπαθούσε να μου κλείσει ραντεβού με τις νοσοκόμες του! Ήταν αστείο. Αλλά υποθέτω πως είχε καλή πρόθεση...». Tα χρόνια που ακολούθησαν ο Greg Louganis ασχολήθηκε με το θέατρο –χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία–, έκανε ταινίες, ομιλίες για το ΑΙDS, διαλέξεις, περιοδείες, εργάστηκε ως εκπαιδευτής σκύλων. Και συνέχισε να παλεύει με τους δαίμονές του: την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό. «Κανείς δεν ξέρει τι έρχεται πρώτα -η λύπη ή η χημική ανισορροπία– και πότε. Δεν τα ξέρεις αυτά τα πράγματα. Αργότερα, με την ψυχοθεραπεία –έκανα πολλά χρόνια θεραπεία με διαλείμματα–, έμαθα πώς να αναγνωρίζω την κλινική κατάθλιψη και να τη ‘‘χειρίζομαι’’ μέχρι να περάσει. Όλα περνάνε». |
Η μαμά αγάπησε την άλλη μαμά και μένουμε όλοι μαζί...
| | |
| Δύο γυναίκες που ζουν σαν παντρεμένες και μεγαλώνουν τους γιους τους μίλησαν στο «Βήμα» για το πώς είναι να έχεις μια «διαφορετική» οικογένεια ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ επιστρέφει στην πόρτα του σπιτιού στις 3 μ.μ. Ο Στέφανος και ο Δημήτρης εφορμούν με τα σακίδια στην πλάτη.Φωνές, γέλια, «έι,εγώ δεν έχω φιλί;», «πλύντε χέρια, τα φαγητό είναι έτοιμο». Τα δίδυμα αγόρια δίνουν μια μεγάλη αγκαλιά στη μαμά και ένα φιλί στην Ελένη. «Ηθελαν να μας φωνάζουν και τις δύο “μαμά”.Τους είπα όμως,για να μην μπερδευόμαστε,εμένα να με φωνάζουν με το όνομά μου» λέει η 48χρονη Ελένη,στέλεχος σε φαρμακευτική εταιρεία.Μαζί με την 50χρονη σύντροφό της Κάτια,ψυχολόγο,μεγαλώνουν τα δύο τους παιδιά, εξίμισι ετών, λίγο έξω από την Αθήνα· ένα ομόφυλο ζευγάρι που διεκδίκησε και δημιούργησε τη δική του οικογένεια, κόντρα σε στερεότυπα, κοινωνικά,βιολογικά,ρόλου,φύλου.Εν όψει του νέου νομοθετικού πλαισίου που εξετάζει το ενδεχόμενο υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια,οι δύο γυναίκες δέχτηκαν να μας ανοίξουν το σπίτι τους και την πραγματικότητά τους. Είναι μαζί εδώ και 13 χρόνια. Τονίζουν ότι δεν έχουν να κρύψουν απολύτως τίποτε. Ο μόνος λόγος που αποφάσισαν να μη μιλήσουν με τα αληθινά τους ονόματα και να μη δείξουν τα πρόσωπά τους είναι τα παιδιά: «Ο Στέφανος και ο Δημήτρης είναι ακόμα πολύ μικροί για να μπορέσουν να το υποστηρίξουν. Αν ήταν 12 χρόνων, δεν θα είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα». Η πολωνή κοπέλα του σπιτιού εναποθέτει στο τραπέζι μια εντυπωσιακή παντζαροσαλάτα. «Φυσικά και γνωρίζει. Δεν της έχουμε κάνει βέβαια ανακοίνωση. Εσείς χρειάστηκε ποτέ να ανακοινώσετε στη γυναίκα που σας καθαρίζει “Είμαι παντρεμένη με αυτόν τον άνδρα που ζει στο σπίτι;”». Εκτεθειμένη νομικά Η Ελένη εκμυστηρεύεται ότι απολαμβάνει πλήρη ισοτιμία στον γονεϊκό της ρόλο. Συναισθηματικά τουλάχιστον. Γιατί νομικά είναι εντελώς εκτεθειμένη. «Και αυτό είναι πολύ αγωνιώδες για την οικογένειά μας. Γιατί αν, ό μη γένοιτο, συμβεί κάτι στην Κάτια,εγώ δεν έχω κανέναν λόγο και τα παιδιά είναι στον αέρα». «Θα μπορούσαν ακόμα και κάποιοι συγγενείς να τα διεκδικήσουν, γιατί υπάρχει και μια ακίνητη περιουσία» συμπληρώνει η Κάτια, η οποία λίγο προτού γεννήσει έσπευσε σε έναν συμβολαιογράφο. «Αν συμβεί κάτι σ΄ εμένα, η Ελένη θα διαχειρίζεται τα πάντα η ίδια και υπέρ των παιδιών. Κανένας όμως δεν σου διασφαλίζει ότι αυτό δεν θα διαρραγεί». Η Ελένη υποδέχεται με ενθουσιασμό την αναθεώρηση του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου και το ενδεχόμενο να δοθεί το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια: «Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένα ανοιχτό κράτος που θέλει να με προστατεύσει». Στο ερώτημα αν η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για ένα τέτοιο βήμα είναι κατηγορηματική: «Γιατί να μην είναι δηλαδή; Είναι υποχρεωμένοι να διασφαλίσουν ότι όλοι οι έλληνες πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα.Εδώ έχει γίνει αποδεκτό σε πολύ συντηρητικές χώρες,δεν θα γίνει στη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας; «Εργοστάσιο υιοθεσιών...» «Η σκέψη για παιδί υπήρχε σχεδόν από την αρχή της σχέσης» εξηγεί η Ελένη. «Από την πρώτη στιγμή που συνάντησα την Κάτια- γνωριστήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι- ένιωσα ότι υπάρχει μια τρομερή χημεία.Και νομίζω ότι ήταν στον δεύτερο χρόνο της γνωριμίας μας που είπα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να κάνουμε παιδιά μαζί». Η ανάγκη της μητρότητας είναι η ίδια σε μια ομοφυλόφιλη γυναίκα; «Είναι ακριβώς η ίδια. Κάποιες θέλουν παιδί, κάποιες όχι. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στις ετεροφυλόφιλες». Εξωσωματική και εγκυμοσύνη για δύο Ετσι βίωσαν μαζί τα οργανικά και συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα της εξωσωματικής, τις καθημερινές ενέσεις, την αγωνία, την αναμονή, τις ετυμηγορίες του εμβρυολόγου. «Δεν ξέρουμε ποιας είναι τα ωάρια και δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Αλλωστε τι να το κάνουμε το τεστ DΝΑ;Ο Στέφανος είναι ίδιος η Κάτια και ο Δημήτρης είναι ίδιος εγώ!». Και η εγκυμοσύνη ήταν, σύμφωνα με την Κάτια, μια μοιρασμένη εμπειρία: «Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω παιδί μόνη μου. Η Ελένη το ζούσε κοντά μου. Εβαζε ακουστικά πάνω στην κοιλιά μου,με προστάτευε τρομερά...». Είπαν «ναι» σε υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια Στην Ευρώπη η υιοθεσία ανηλίκου από ομόφυλα ζευγάρια επιτρέπεται στην Ανδόρα, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στη Δανία, στην Ισπανία, στην Ισλανδία, στη Νορβηγία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. «Η αλήθεια ασπίδα των παιδιών απέναντι στους κακόβουλους» Τι απαντούν η Ελένη και η Κάτια σε κάποιες έρευνες που θέλουν τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών να έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν τα ίδια ομοφυλόφιλα; «Είμαστε υπέρ των ερευνών. Τόσα χρόνια όμως γιατί δεν έχουμε δει μια έρευνα για το πόσοι ομοφυλόφιλοι γεννιούνται από ετεροφυλόφιλα ζευγάρια; Ή τι ψυχολογικά προβλήματα έχουν τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων;» . Το ενδεχόμενο να γίνουν οι γιοι τους γκέι δεν τις απασχολεί ποσώς: «Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να γίνουν ευτυχισμένοι» . «Δεν τους λείπει ο μπαμπάς, υπάρχει τόση αγάπη» Ισως η μόνη διαφορά είναι ότι ο Στέφανος και ο Δημήτρης μυήθηκαν εξ απαλών ονύχων στη διαφορετικότητα. «Δεν θα κάνουμε ποτέ κριτική αν κάποιος έχει μπαμπά,αν έχει μαμά,αν οι γονείς του είναι χωρισμένοι κτλ., γιατί όλες οι οικογένειες είναι διαφορετικές» λέει η Κάτια. «Ηταν δύο ετών όταν τους κατέβασα στον κήπο και τους έδειξα τις λεμονιές. Κόβαμε ένα λεμονάκι από τη μία λεμονιά, ένα από την άλλη,το κοιτάζαμε το μυρίζαμε...Τους ρωτούσα:“Είναι η μία λεμονιά ίδια με την άλλη;”. “Οχι”.“Είναι το ένα λεμονάκι ίδιο με το άλλο;”.“Οχι”.Δεν τους το είπα επειδή είμαι σε μια ομοφυλοφιλική σχέση. Και με άντρα να ήμουν, το ίδιο θα τους έλεγα. Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι μια μέρα ο Στέφανος ρώτησε για το υιοθετημένο παιδί μιας φίλης:“Δεν έχει μπαμπά;”. Του απάντησα “όχι” και ύστερα τον ρώτησα:“Εσύ έχεις μπαμπά;”. Μου είπε:“Μαμά, δεν με νοιάζει αν έχω μπαμπά, εγώ έχω τον αδελφό μου,εσένα και την Ελένη”». «Διαφέρουμε χωρίς να είμαστε κάτι διαφορετικό» ΕΧΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣφίλους γκέι, όπως παραδέχονται οι ίδιες. «Μόνο μια-δυο φίλες» λέει η Ελένη. «Πολλοί έχουν πρόβλημα με τον εαυτό τους,δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις επιλογές τους.Θα έλεγα μάλιστα πως όταν είπαμε ότι η Κάτια είναι έγκυος και ότι σε λίγο θα έρχονταν στον κόσμο τα παιδιά μας, περισσότερο σοκαρίστηκαν οι γκέι.Ηταν σχεδόν σαν να σου έλεγαν:“Πώς γίνεται εγώ ακόμη να κρύβω ποιος είμαι και εσύ να προχωράς στο επόμενο βήμα.” Εμείς θέλουμε πάνω απ΄ όλα δίπλα μας ανθρώπους συμφιλιωμένους με τον εαυτό τους, είτε είναι ομοφυλόφιλοι είτε όχι». Η ματιά του Χόλιγουντ Τα ομόφυλα ζευγάρια και τα απρόοπτα που προκύπτουν προσέγγισε και ο κινηματογράφος. «Τα παιδιά είναι εντάξει» (2010) της Λίζα Τσολοντένκο είναι μια τέτοια ταινία που κέρδισε μία Χρυσή Σφαίρα και τέσσερις υποψηφιότητες Οσκαρ. Μια ήσυχη και ευτυχισμένη τετραμελής αμερικανική οικογένεια, με τη Νικ (την υποδύεται η Ανέτ Μπένινγκ, αριστερά) και την Τζουλς (τον ρόλο κρατά η κοκκινομάλλα Τζουλιάν Μουρ ) να βρίσκονται επικεφαλής. Είναι παντρεμένες και μένουν στα προάστια της Νότιας Καλιφόρνιας μαζί με τα έφηβα παιδιά τους, την Τζόνι (σε πρώτο πλάνο) και τον Λέιζερ (μόλις που διακρίνεται πίσω). Οι μαμάδες τα ανάθρεψαν σωστά και με κανόνες οι οποίοι κλονίζονται όταν τα βλαστάρια τους σκαλίζουν τις... ρίζες τους αναζητώντας τον βιολογικό τους πατέρα. Από εκεί και μετά αναλαμβάνει το Χόλιγουντ με ανατροπές, χιούμορ και απρόοπτες καταστάσεις Πητή: ΤΟ ΒΗΜΑ |